Om te Hygge

My suster stuur vir my ‘n e-pos met interessante woorde

wat basies onvertaalbaar is

en net so in die oorspronklike gebruik word.

Eintlik is dit leefstyle wat in woorde saamgevat word.

Onder andere Hygge.

Die Deense woord vir ‘n leefstyl

wat koesterend, sorgsaam en intiem is.

Wat vra dat jy die oomblik waarin jy is,

hoe eenvoudig ook al,

sal geniet

en die waarde van “dit stadiger vat”

nie onderskat nie.

Ek sit ‘n lang ruk daarna en kyk.

Is dit net iets in die lug,

deel van die groter “collective consciousness”, of bloot ‘n nuwe gier?

Iets wat deur stylghoeroes herontdek en afgestof is?

Sy weet nie dat ek nou al vir byna 2 weke materiaal versamel oor Hygge nie.

Aanhalings, foto’s, artikels.

Ek het effens teruggehou omdat ek gedink het

dit mag half onvanpas wees om hier aan die begin van die lente daaroor te skryf;

Hygge is baie tuis in die winter

kom dan tot sy of haar reg.

Waarskynlik is dit waarom dit my reg van die begin af,

toe ek dit die eerste maal raakgelees het,

so aangetrek het.

Ek floreer in die winter,

daardie seisoen van inkeer, stilte en koestering.

Hygge gee uitdrukking aan wat ek

nog altyd net instinktief geweet het.

Sulke woorde is kosbaar.

Daarom skryf ek ook nóú,

in die lente, daaroor.

Dit kan nie skade doen indien ons baie

van die elemente daarvan

heeljaar toepas nie.

Selfs nadat die huidige leefstylgier

oorgewaai het

en mense in die nuwe seisoen begin

ola of toeda of clinu

(hulle sal wel ‘n woord uitdink)

sal ek doodgewoon wil aangaan om te Hygge.

Dis immers wat ons lewe hier op Barrowfield

nog altyd so lekker gemaak het.

En net om my met die

lente-Hygge te help

kom ek op dié gedig van TT Cloete af.

Ek kon dit nie beter sê nie.

Sondagoggend

Wat is in die weer?

Ons sit daar en praat

en swyg in die tuin, meer

swyg. Uit die hemel en straat

en die buurt assimileer

ons. Die lyster kom sit en pik

wurms uit die gras, die honde speel

tussen die blomme wonderlik

rooi en wit en –geel.

Ons velvoel die son se prik.

Ons fotosinteer met die blare,

sit en kyk hoe die buurvrou

oorkant met die glansende hare

haar lieflike kind vashou

in haar liefderike vrugbare jare.

Ineens is daar ‘n kosbare hartseer

in die gras, in die voëls, die lelies

en blare, in die weer,

in die lughemel, in die bries.

Niemand sê iets meer.

Daar kom ‘n tyd so delikaat

dat ‘n enkele uur die waarde

van ‘n ganse lewe het, ‘n oordaad

so gelade, dat die mees bedaarde

lispel dit kan stukkend praat.

So, dankie Ella, vir daardie laaste stootjie.

George