The Restory Retreat Centre

Posts

Vanuit Die Restory - Gesprekke Tussen Reisgenote (226)

Eksistensiële Gesondheid Verwondering, Selfaanvaarding, Doelgerigte Lewe Die Gesprek Elemente Uit Die Gesprek Kreatiewe Stuk As 'n visuele uitdrukking van hierdie oorgang na ons "tweede lewe", 'n bestaan gestroop van eise en maskers, breek die Amerikaanse kunstenaar David Best deur die gewone grense van kuns. Sy gelaagde, ingewikkelde houttempels word nie gebou om as blywende monumente te dien nie, maar om as tydelike ruimtes te staan waar mense hul diepste verliese, skuldgevoelens en uitgediende rolle teen die mure kan neerskryf. Soos Best self opmerk, gaan dit nie om die tegniese ambag van die struktuur nie, maar om die ruimte wat dit skep vir die menslike siel om homself te bevry. En selfs wanneer 'n installasie soos hierdie een in die Renwick-galery nie op die plek verbrand mag word nie, word die struktuur agterna met die hand gestroop en die geskrewe boodskappe na die woestyn geneem om daar in stilte te verbrand. So stroop die vlamme en die ruimtes al...

From The Restory - Conversations On The Journey (225)

Existential Health Uncertainty, Mortality, Identity vs Role The Conversation Elements From The Conversation Creative Piece Alberto Giacometti - L’Homme qui marche (The Walking Man) 1960 Alberto Giacometti’s famous bronze figure L’Homme qui marche (The Walking Man) depicts a man walking, his arms hanging loosely at his sides. It has been described as a humble image of an ordinary man, yet at the same time a powerful symbol for all of humanity. Giacometti saw the natural balance of the steps as an image of man’s own vitality. The figure has no clothes, no professional features, no facial expression of bravado. He is simply human—fragile, alone, but still moving. It visually expresses that question: Who are you when you no longer “wear” your roles? You are not the armor of your work or efficiency; you are the essence that breaks through when everything is stripped away. There is a deep irony in the fact that Giacometti's ' L'Homme qui marche I' became one of the most...

Vanuit Die Restory - Gesprekke Tussen Reisgenote (225)

Eksistensiële Gesondheid Onsekerheid, Sterflikheid, Identiteit vs Rol Die Gesprek Elemente Uit Die Gesprek Kreatiewe Stuk Alberto Giacometti - L’Homme qui marche (Die Lopende Man) 1960 Alberto Giacometti se beroemde bronsfiguur L’Homme qui marche (Die Lopende Man) beeld ’n man uit, besig om te loop, met sy arms wat los langs sy sye hang. Dit word beskryf as ’n nederige beeld van ’n doodgewone man, én terselfdertyd ’n kragtige simbool vir die hele mensdom. Giacometti het die natuurlike balans van die treë gesien het as ’n beeld van die mens se eie lewenskrag. Die figuur het geen klere, geen professionele kenmerke, geen gesigsuitdrukking van bravade nie. Hy is bloot mens—breekbaar, alleen, maar steeds aan die beweeg. Dit verwoord visueel daardie vraag: Wie is jy wanneer jy nie meer jou rolle "dra" nie? Jy is nie die harnas van jou werk of doeltreffendheid nie; jy is die essensie wat deurbreek wanneer alles afgestroop word. Daar is 'n diep ironie daarin dat Giacometti se...

From The Restory - Conversations On The Journey (224)

Existential Health Inhabit existence; Create Meaning; Assuming Authorship The Conversation Elements From The Conversation Creative Piece This week's creative piece, a painting, is actually more about the painter than the painting itself. In this quiet, introspective man, one can see 3 characteristics of existential health. L.S. Lowry, the British painter who painted "Going to the Mill" in 1925, looked his reality, the industrial city of Manchester, squarely in the eye. While others viewed the industrial cities of the time as ugly and crude, Lowry saw the beauty, the loneliness and the humanity in it. He did not paint an artificial, elevated world; he painted the point of contact with reality. Returning to last week's subject: To rest meaningfully requires that we, like Lowry, stop waiting for an "ideal" or "perfect" world to come to a standstill in front of us. It requires that we look the reality of our daily lives with its mills, its smoke and...

Vanuit Die Restory - Gesprekke Tussen Reisgenote (224)

Eksistensiële Gesondheid Midde-in Realiteit; Jou eie Outeur; Ongeleende Betekenis Die Gesprek Elemente Uit Die Gesprek Kreatiewe Stuk Hierdie week se kreatiewe stuk, 'n skildery, gaan eintlik meer oor die skilder as oor die skildery self. By dié stil, inkennige man kan mens 3 kenmerke van eksistensiële gesondheid sien. L.S. Lowry, die Britse skilder wat "Going to the Mill" in 1925 geskilder het, het sy realiteit, die industriële stad Manchester, vierkantig in die oë gekyk. Terwyl ander die industriële stede van die tyd as lelik en kru beskou het, het Lowry die skoonheid, die eensaamheid en die menslikheid daarin gesien. Hy het nie 'n kunsmatige, verhewe wêreld geskilder nie; hy het die raakpunt met die werklikheid geskilder. Om sinvol te rus, vra dat ons, soos Lowry, ophou om te wag vir 'n "ideale" of "perfekte" wêreld voor ons tot stilstand kom. Dit vra dat ons die realiteit van ons daaglikse lewe met sy meule, sy rook en sy onvolmaaktheid...

From The Restory - Conversations On The Journey (223)

Meaningful Rest? The Conversation Elements From The Conversation A good yardstick for a period of rest: Creative Piece If we look at Danish painter Carl Vilhelm Holsøe's (1863-1935) 'Interior, Light of Spring', a woman sits, alone with the light. She has no list. She is not busy balancing the finances, or doing anything "useful", even though the book is on the table. She just sits. Not someone who is wasting time, but someone who is busy resting in her own humanity. Perhaps our winter here on Tafelkop is our own Holsøe interior, where the greatest challenge is to learn that our value does not lie in the book on the table, but in the light that falls on us through the window. Music As always, with love and the longing that you are doing well. George & Matilda