The Restory Retreat Centre

Posts

Werfnuus - Tafelkop Sonder Krag

Liewe vriende en ondersteuners, Soos baie van julle dalk gehoor het was ons die afgelope week hier op Tafelkop van Maandag tot Vrydag vir vyf dae heeltemal sonder krag ná die sneeustorm. Vir ons is die reën- en sneeustorms elke keer ’n groot uitdaging. Ons lê aan die heel stertkant van ’n lang, yl bevolkte Eskom-toevoerlyn, en dit beteken ongelukkig dat ons dikwels heel agter in die ry is wanneer herstelwerk gedoen word. Hierdie keer het dit ons weer baie bewus gemaak van hoe kwesbaar ons is. Ons het byvoorbeeld iemand hier op privaat-retreat gehad, en hy moes die hele week saam met ons sonder elektrisiteit klaarkom. Teen dag 3 moes die goed in die vrieskas oorgevat word na ‘n vrieskas op ‘n buurplaas wat sonkrag het. Dit het ons laat besef dat ons nie net kan hoop dat daar hierdie komende somer min onderbrekings gaan wees, of dat die volgende een korter gaan wees nie. Daar is ook ’n ander kant aan ons kragprobleem. Ons Eskom-rekening begin elke maand by ongeveer R3 400 (vaste l...

From The Restory - Conversations On The Journey (226)

Existential Health Wonder, Self-Acceptance, Purposeful Living The Conversation Elements From The Conversation Creative Piece As a visual expression of this transition to our "second life," an existence stripped of demands and masks, American artist David Best breaks through the usual boundaries of art. His layered, intricate wooden temples are not built to serve as lasting monuments, but to stand as temporary spaces where people can write their deepest losses, guilt, and obsolete roles on the walls. As Best himself notes, it is not about the technical craftsmanship of the structure, but about the space it creates for the human soul to free itself. And even when an installation like this one in the Renwick Gallery is not allowed to be burned on site, the structure is stripped by hand afterward and the written messages taken to the desert to be burned there in silence. Thus the flames and the spaces strip away all the noise of everyday life, leaving us with only the pure wond...

Vanuit Die Restory - Gesprekke Tussen Reisgenote (226)

Eksistensiële Gesondheid Verwondering, Selfaanvaarding, Doelgerigte Lewe Die Gesprek Elemente Uit Die Gesprek Kreatiewe Stuk As 'n visuele uitdrukking van hierdie oorgang na ons "tweede lewe", 'n bestaan gestroop van eise en maskers, breek die Amerikaanse kunstenaar David Best deur die gewone grense van kuns. Sy gelaagde, ingewikkelde houttempels word nie gebou om as blywende monumente te dien nie, maar om as tydelike ruimtes te staan waar mense hul diepste verliese, skuldgevoelens en uitgediende rolle teen die mure kan neerskryf. Soos Best self opmerk, gaan dit nie om die tegniese ambag van die struktuur nie, maar om die ruimte wat dit skep vir die menslike siel om homself te bevry. En selfs wanneer 'n installasie soos hierdie een in die Renwick-galery nie op die plek verbrand mag word nie, word die struktuur agterna met die hand gestroop en die geskrewe boodskappe na die woestyn geneem om daar in stilte te verbrand. So stroop die vlamme en die ruimtes al...

From The Restory - Conversations On The Journey (225)

Existential Health Uncertainty, Mortality, Identity vs Role The Conversation Elements From The Conversation Creative Piece Alberto Giacometti - L’Homme qui marche (The Walking Man) 1960 Alberto Giacometti’s famous bronze figure L’Homme qui marche (The Walking Man) depicts a man walking, his arms hanging loosely at his sides. It has been described as a humble image of an ordinary man, yet at the same time a powerful symbol for all of humanity. Giacometti saw the natural balance of the steps as an image of man’s own vitality. The figure has no clothes, no professional features, no facial expression of bravado. He is simply human—fragile, alone, but still moving. It visually expresses that question: Who are you when you no longer “wear” your roles? You are not the armor of your work or efficiency; you are the essence that breaks through when everything is stripped away. There is a deep irony in the fact that Giacometti's ' L'Homme qui marche I' became one of the most...

Vanuit Die Restory - Gesprekke Tussen Reisgenote (225)

Eksistensiële Gesondheid Onsekerheid, Sterflikheid, Identiteit vs Rol Die Gesprek Elemente Uit Die Gesprek Kreatiewe Stuk Alberto Giacometti - L’Homme qui marche (Die Lopende Man) 1960 Alberto Giacometti se beroemde bronsfiguur L’Homme qui marche (Die Lopende Man) beeld ’n man uit, besig om te loop, met sy arms wat los langs sy sye hang. Dit word beskryf as ’n nederige beeld van ’n doodgewone man, én terselfdertyd ’n kragtige simbool vir die hele mensdom. Giacometti het die natuurlike balans van die treë gesien het as ’n beeld van die mens se eie lewenskrag. Die figuur het geen klere, geen professionele kenmerke, geen gesigsuitdrukking van bravade nie. Hy is bloot mens—breekbaar, alleen, maar steeds aan die beweeg. Dit verwoord visueel daardie vraag: Wie is jy wanneer jy nie meer jou rolle "dra" nie? Jy is nie die harnas van jou werk of doeltreffendheid nie; jy is die essensie wat deurbreek wanneer alles afgestroop word. Daar is 'n diep ironie daarin dat Giacometti se...

From The Restory - Conversations On The Journey (224)

Existential Health Inhabit existence; Create Meaning; Assuming Authorship The Conversation Elements From The Conversation Creative Piece This week's creative piece, a painting, is actually more about the painter than the painting itself. In this quiet, introspective man, one can see 3 characteristics of existential health. L.S. Lowry, the British painter who painted "Going to the Mill" in 1925, looked his reality, the industrial city of Manchester, squarely in the eye. While others viewed the industrial cities of the time as ugly and crude, Lowry saw the beauty, the loneliness and the humanity in it. He did not paint an artificial, elevated world; he painted the point of contact with reality. Returning to last week's subject: To rest meaningfully requires that we, like Lowry, stop waiting for an "ideal" or "perfect" world to come to a standstill in front of us. It requires that we look the reality of our daily lives with its mills, its smoke and...