The Restory Retreat Centre

  Joy In The Making Let's start with a short reflection that tries to express what today's topic is about. Perhaps you recognize yourself in it. There is a joy that does not shout. That does not wait for applause or stand proudly on a stage. That does not stumble over perfectionism or self-criticism. It is the gentle smile of someone who sits still and looks at something that came through their own hands— and is now alive. It is not self-pride. Rather, it is a sacred yes: an assent to the Word that created light, a participation in the Breath that lets everything be. It is not about achievement, but commitment. It is not even pride — it is reverence. When you give form to what has grown within you— a poem, a sketch, a loaf of bread, a word of comfort— then you experience that joy: not you as the origin of that creation, but as a friend of the Creator. And you whisper softly to yourself, like God on the seventh day: “It is good.” Matilda's joys George's The Conversation ...

Vreugde In Die Maak Daarvan Kom ons begin met 'n kort refleksie wat probeer uitdruk waaroor vandag se onderwerp gaan. Miskien herken jy jouself daarin. Daar is genot wat nie skree nie. Wat nie op applous wag of trots op ’n verhoog staan nie. Wat nie gepootjie word deur perfeksionisme of selfkritiek nie. Dis die sagte glimlag van iemand wat stil sit en kyk na iets wat deur hul eie hande gekom het— en wat nou lewe. Dit is nie selftrots nie. Dit is eerder ’n heilige ja: ’n instemming met die Woord wat lig geskep het, ’n deelname aan die Asem wat alles laat wees. Dit gaan nie om prestasie nie, maar verbintenis. Dit is nie eers trots nie — dit is eerbied. Wanneer jy vorm gee aan wat innerlik in jou gegroei het— ’n gedig, ’n skets, ’n brood, ’n woord van vertroosting— dan ervaar jy daardie vreugde: nie jy as die oorsprong van daardie skepping nie, maar as ’n vriend van die Skepper. En jy fluister sag vir jouself, soos God op die sewende dag: “Dit is goed.” Matilda se vreugdes. George s...