The Restory Retreat Centre

When I opened the packet with the prescription medicine that I bought for my dad, I found the pen. Delmas Pharmacy inscribed on the side. “Someone will be looking for it, having no idea where they might have placed it. I must remember to take it back when I go to Delmas again.” I put it on my night stand, in plain sight. As a reminder and so that it doesn’t get lost or somehow damaged.  But to my dismay I forget to take it with on the occasions I go to town. About a month passes. It is time to get a repeat on my father’s medicine. I have to go to the pharmacy. That in itself reminds me of the pen. I take it with, relieved that I still have it, undamaged. “Here’s your pen. It was in the packet with the pills you gave me last time” I say at the counter after asking for the medicine. “I’m not sure whose is it exactly but I thought you’ll be looking for it. Sorry that I’m only bringing it back now.” The pharmacist and the assistant behind the counter laugh...

Ek skryf in my joernaal met een van daardie vreeslik algemene kliek BiC penne. Regte ou werksesels. Wanneer ek petrol ingooi en ek betaal met my garagekaart en ek moet die strokie teken, diep die petroljoggie een van myne se broers op om die werk te doen. Gaan ek by die fabrieke of verskaffers deur die hekke waar sekuriteit diens doen, wie sal ook daar aan diens wees? Meneer BiC. Moet ek die betaalstrokie in die supermark teken na ek kruideniers gekoop het - met ‘n BiC. Dié wat swart skryf is oor die algemeen self swart. Die rooies rooi.  Dié wat blou skryf kom in ‘n hele verskeidenheid kleure voor. Kleure wat na alle waarskynlikheid snaakse name het wat ek nie ken nie. Die een van my het ‘n vreemde grys kleur, soos iets wat met die weermag of die kleredrag van jare gelede se boere te make het. (Moderne boere dra sulke spoggerige uitrustings met meegaande kleurskemas dat ek hulle nie as voorbeelde vir my pen se kleur kan gebruik nie). Dan is daar ook wit en so ‘n snaak...